piątek, 27 lipca 2012

Nowe studia podyplomowe z zakresu ochrony danych osobowych


Od października br. na Wydziale Prawa i Administracji UŁ ruszy Podyplomowe Studium Ochrony Danych Osobowych. Głębokie zmiany w prawie polskim w zakresie ochrony danych osobowych wynikające z integracji Polski z Unią Europejską, istotne nowelizacje prawa unijnego, zwłaszcza przygotowana przez Komisję Europejską propozycja rozporządzenia unijnego w sprawie danych osobowych oraz rosnące zainteresowanie problematyką ochrony danych osobowych, rodzi duże zapotrzebowanie na aktualizację i pogłębienie wiedzy na ten temat.
Celem funkcjonowania Studium będzie podnoszenie kwalifikacji pracowników administracji publicznej oraz innych podmiotów organizacyjnych mających w swej działalności do czynienia z danymi osobowymi, w szczególności administratorów bezpieczeństwa informacji oraz wykształcenie specjalistów zajmujących się tworzeniem systemu skutecznej ochrony strategicznych informacji przedsiębiorstw lub instytucji oraz przygotowanie specjalistów do pełnienia funkcji Administratora Bezpieczeństwa Informacji, Administratora Danych Osobowych oraz poszerzenie i wzbogacenie wiedzy słuchaczy w zakresie ochrony danych osobowych.
Uczestnikami Studium mogą więc zostać wszystkie osoby mające styczność z przetwarzaniem danych o charakterze osobowym, prawnicy stosujący ustawy o ochronie danych osobowych i informacji niejawnych, administratorzy danych osobowych, administratorzy bezpieczeństwa informacji, pełnomocnicy ochrony oraz osoby zamierzające pełnić owe funkcje, pracodawcy, pracownicy zatrudnieni w komórkach odpowiedzialnych za sprawy personalne, osoby odpowiedzialne za audyt danych osobowych, wdrożenie systemu ochrony danych osobowych, pełnomocnicy do spraw ochrony informacji niejawnych, osoby prowadzące działalność gospodarczą z wykorzystaniem Internetu, absolwenci wyższych uczelni.  
Słuchacze studium, po ich zakończeniu, będą posiadać praktyczne umiejętności z zakresu ochrony danych osobowych i informacji niejawnych oraz będą przygotowani do wprowadzenia w państwowych, samorządowych i publicznych jednostkach organizacyjnych oraz w innych podmiotach systemów bezpieczeństwa zgodnych z wymaganiami ustaw i rozporządzeń oraz normami i standardami europejskimi i polskimi. Zajęcia prowadzone będą w formie wykładów, warsztatów i konwersatoriów przez znanych i cenionych pracowników naukowych Uniwersytetu Łódzkiego, wybitnych profesorów innych uniwersytetów oraz praktyków na co dzień stosujących przepisy o ochronie danych osobowych, w tym:  
  • Andrzeja Lewińskiego - Zastępca Giodo, 
  • Monikę Krasińską - Dyrektor Departamentu Orzecznictwa, Legislacji i Skarg w Biurze GIODO, 
  • Prof. Annę Wyrozumską - laureatka nagrody im. Manfreda Lachsa, 
  • dr Ewę Kuleszę - pierwszy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych,
  • dr hab. Zofię Duniewską - Profesor UŁ.
Uczestnikami Podyplomowego Studium Ochrony Danych Osobowych będą mogły zostać osoby, które legitymują się dyplomem ukończenia studiów wyższych. Kandydaci ubiegający się o przyjęcie na Studium będą zobowiązani do złożenia co najmniej: podania o przyjęcie na studia, kwestionariusza osobowego, odpisu dyplomu ukończenia studiów wyższych lub kserokopii dyplomu poświadczonej przez UŁ, jednego zdjęcia.
Absolwenci otrzymają świadectwo ukończenia Podyplomowego Studium ochrony Danych Osobowych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Studium trwać będzie 2 semestry (obejmuje co najmniej 180 godzin), zajęcia prowadzone będą w systemie zaocznym – w piątki i soboty. Zajęcia kończą się egzaminem testowym z zakresu tematyki objętej programem Studium.

Kontakt:
Wydział Prawa i Administracji UŁ
Małgorzata Urbańska
Pokój 3.77

tel.: 42 635 46 14
e-mail: murbanska@wpia.uni.lodz.pl


wtorek, 10 lipca 2012

Badania naukowe prowadzone przez pracowników naukowych WPiA UŁ w latach 1945-1995


Wydział Prawa i Administracji prowadził w latach 1945-1995 wieloaspektowe badania. Prace historyczno-prawne dotyczyły dziejów państwa i prawa oraz prawa rzymskiego i antycznego, a podstawowymi kierunkami badań były: ustrój rodowy, monarchia piastowska, polskie średniowieczne prawo ziemskie, historia prawa agrarnego, ideologia formacji niewolniczej oraz zagadnienia historiografii i metodologii. W Katedrze Prawa Rzymskiego badania prowadził Borys Łapicki (m.in. ideologia rzymska i jej losy po upadku Cesarstwa, ideologia cesarska w późnym Cesarstwie Rzymskim). Od lat sześćdziesiątych kontynuowali je: Cezary Kunderewicz i Jan Kodrębski – wówczas Katedra koncentrowała się na badanich nad rzymskim prawem publicznym okresu późnego cesarstwa, historia prawa w czasach nowożytnych, prawem grecko-rzymskim i doktrynami politycznymi XVIII-XIX w.
W badaniach historii państwa i prawa polskiego najlepsze wyniki uzyskali w latach pięćdziesiątych Stanisław Śreniowski (zagadnienia ustroju, dzieje chłopów polskich) i Jan Adamus (autor m.in. teorii rodowej państwa Piastów, badacz różnych kwestii ustroju państwa i zagadnień historiografii), a później – Henryk Grajewski (zgłębiający m.in. wiejskie prawo prywatne w XI-XVIII w.- zwłaszcza instytucji litkupu), Filomena Bortkiewicz (prawo ziemskie wiejskie w XVI-XVIII w., ustrój polityczny, gospodarczy i społeczny w Polsce przed rozbiorami i w okresie zaborów) oraz od lat siedemdziesiątych Jacek Matuszewski i Krzysztof Góźdź-Roszkowski. Natomiast do czołowych historyków powszechnej historii państwa i prawa zaliczali się kolejno: Bolesław Wilanowski, Józef Matuszewski (badający m.in. sprawy metodologii, pojęcia proles w prawie ziemskim średniowiecznym), Zygfryd Rymaszewski i Barbara Waldo (m.in. problematyka niedodziału rodzinnego).
Wielu prawników rozpatrywało szereg zagadnień z teorii prawa (metodologia prawoznawstwa, stosowanie prawa i jej wykładnia, relacje między normami prawnymi a moralnymi. Największe osiągnięcia w tym zakresie miał na przestrzeni 40 lat Jerzy Wróblewski -  autor m.in. takich pozycji, jak: Zagadnienia przedmiotu i metody teorii państwa i prawa (1961), O naukowości prawoznawstwa (1965), Zagadnienia wielopłaszczyznowości w metodologii współczesnej teorii prawa (1969), Wartości a decyzja sądowa (1975). Zainteresowania J. Wróblewskiego, m.in. filozoficzno-metodologicznymi problemami prawoznawstwa przejął jego uczeń – Marek Zirk-Sadowski – kierujący aktualnie Katedrą Teorii i Filozofii Prawa, w której istotne są również badania z socjologii prawa (Małgorzata Król) i prawa kanonicznego (Stefan Jerzy Grzywacz). W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych czołowym teoretykiem prawa był Józef Nowacki, badający m.in. właściwości systemu prawa.
W zakresie prawa międzynarodowego (pokojowe i wojenne prawo morskie i lotnicze, pokojowe współistnienie i współpraca i in.) najwybitniejszym znawcą prawa narodów był Remigiusz Bierzanek, pracujący w UŁ do 1968 r. (potem wykłady zlecone). Szczególnie interesował się zagadnieniami teoretycznymi stosunków międzynarodowych i prawa międzynarodowego, dotyczącymi prawa konfliktów zbrojnych oraz prawa morskiego (także Zbigniew Rotocki), i historii prawa międzynarodowego. Do lat siedemdziesiątych z prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych istotne miejsce zajęły publikacje Renaty Sonnefeld-Tomporek, a nieco później – Piotra Daranowskiego.
Bujnie rozwinęły się badania nad prawem cywilnym i prawem procesowym cywilnym. Z cywilistów najpoważniejsze osiągnięcia w latach pięćdziesiątych -  osiemdziesiątych miał Adam Szpunar (m.in. sprawa winy poszkodowanego, zadośćuczynienia za straty majątkowe); jego poglądy wpłynęły na sformułowania kodeksu cywilnego w 1964 r. Podobną tematyką od lat sześćdziesiątych zajmuje się Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska (m.in. odpowiedzialność prowadzącego przedsiębiorstwo), zaś prace Andrzeja Rembielińskiego z Katedry Prawa Obrotu Uspołecznionego w dużej mierze ogniskowały się wokół odpowiedzialności za wypadki samochodowe. W tematyce badawczej Katedry Prawa Cywilnego były też problemy prawa rzeczowego, spadkowego, rodzinnego (m.in. do końca lat sześćdziesiątych zajmował się Józef Piątkowski), prawa autorskiego, wynalazczego i inne, w tym zagadnienia międzynarodowego obrotu cywilnego (od przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych zajmował się nimi Tomasz Pajor). Znaczącymi cywilistami, w różnym okresie istnienia UŁ, byli: Seweryn Szer (do 1950 r., po nim krótko Witold Czachórski), Jan Namitkiewicz (do 1958 r.) -  m.in. znakomity komentator prawa handlowego, znawca prawa rzeczowego i międzynarodowego prawa publicznego i prywatnego (autor m.in. pracy z 1951 r. Międzynarodowe prawo prywatne). Wysoki poziom miały badania cywilistów z zakresu postępowania cywilnego), a od końca lat pięćdziesiątych pierwsze sukcesy począł odnosić jego uczeń – Witold Broniewicz (m.in. zagadnienia uczestnictwa w postępowaniu, prace z pogranicza postępowania cywilnego i praw pracy i in.), a Katedra, którą kierował do początku lat dziewięćdziesiątych (aktualnie Andrzej Marciniak), zajmowała się m.in. kwestiami postępowania w sprawach rodzinnych, problemami pojęcia i  rozwoju oraz organizacji arbitrażu gospodarczego. Analizowano też zagadnienia związane z postępowaniem egzekucyjnym. Obecnie zajmuje się nimi odrębna jednostka – Zakład Postępowania Egzekucyjnego i Upadłościowego kierowany przez Janusza Jankowskiego. Problematyka postępowania cywilnego znalazła też odbicie w latach siedemdziesiątych i początku osiemdziesiątych w badaniach Tadeusza Rowińskiego.
Wysoką rangę zyskały badania z dziedziny prawa karnego (kwestie recydywy wielokrotnej, aferowych zagarnięć mienia społecznego, prawo penitencjarne, przestępstwa przeciwko życiu, problemy polityki kryminalnej i wykrywalności zabójstw, zagadnienia komentowania prawa obowiązującego). Pierwsze grono naukowców powstającego dopiero UŁ, w latach czterdziestych i pięćdziesiątych tworzyli: Stanisław Batawia z Warszawy (do 1949 r., a wykłady zlecone do 1957 r.), mający dorobek z zakresu kryminalistyki i psychiatrii sądowej; Emil Stanisław Rappaport (do 1960 r.) – autor m.in. pracy: Polityka kryminalna w zarysie (1948); Jerzy Sawicki (do 1950 r.), Stanisław Pławski (do lat siedemdziesiątych) – autor wielu podręczników, obejmujący swymi badaniami dwa doniosłe zagadnienia przestępstwa przeciw życiu i recydywę; Paweł Horoszewski (do połowy lat pięćdziesiątych) oraz Mieczysław Siewierski (do 1950 r.) – wybitny komentator kodeksu karnego i kodeksu postępowania karnego. W latach pięćdziesiątych zapowiadającym się badaczem w dziedzinie postępowania karnego był Leon Schaff. Do końca lat pięćdziesiątych i później n czoło badaczy wysunęli się: Jan Waszczyński  - specjalizujący się w prawie karnym materialnym, oraz Stefan Lelental – badający prawo karne wykonawcze. W latach dziewięćdziesiątych do grupy samodzielnych pracowników nauki w zakresie prawa karnego dołączył Witold Kulesza. Natomiast, po Mieczysławie Siewierskim, w zakresie postępowania karnego istotne od lat sześćdziesiątych do dziewięćdziesiątych były badania Janusza  Tylmana oraz Marka Olszewskiego (lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte). Liczącymi się w tej dziedzinie od lat osiemdziesiątych są osiągnięcia Tomasza Grzegorczyka i Barbary Wójcickiej (Budner). Po Januszu Tylmanie, w 1994 r. Katedrę Postępowania Karnego i Kryminalistyki objął wybitny specjalista, o międzynarodowej renomie, zajmujący się od lat sześćdziesiątych kryminologią – Brunon Hołyst (psychologia sądowa, wiktymologia penalna, kryminalistyka).
Wiele prac powstało również z zakresu prawa administracyjnego; badania w tej dziedzinie rozwinęły się od schyłku lat czterdziestych dzięki Józefowi Litwinowi (szef Katedry Nauki Administracyjnej i Prawa Administracyjnego od 1948 r.), którego publikacje do połowy lat pięćdziesiątych dotyczyły akt stanu cywilnego oraz dziedziny teorii prawa administracyjnego i pogranicza prawa administracyjnego z prawem cywilnym, autora m.in. książki: Kodeks cywilny a prawo administracyjne (1964). Od lat sześćdziesiątych znaczącymi stały się prace Eugeniusza Smoktunowicza (prawo górnicze, ochrona środowiska naturalnego, doskonalenia struktury administracji) i Janusza Borkowskiego, z zakresu postępowania administracyjnego (kwestie decyzji, funkcjonowania rad). W latach osiemdziesiątych znaczący dla tej dziedziny był dorobek naukowy Małgorzaty Stahl (prawo administracyjne i nauka administracji) oraz Marka Górskiego (prawo ochrony środowiska) i Krystyny Stefańskiej (prawo rolne).
Pomyślnie rozwijały się badania nad prawem finansowym (system budżetowy państwa, systemy prawno-finansowe przedsiębiorstw państwowych, ze szczególnym uwzględnieniem wielkich organizacji gospodarczych), które początek swój w UŁ wzięło z katedry Skarbowości i Prawa Skarbowego, kierowanej przez Jerzego Lubowickiego; jego najbardziej znaczące prace, powstałe do połowy lat sześćdziesiątych dotyczyły powojennego systemu podatkowego oraz prawa finansowego i budżetowego. Od lat sześćdziesiątych na plan pierwszy wysunęły się badania Natalii Gajl nad systemem finansowym przedsiębiorstwa. Zespół (Katedra) kierowany przez Nią skupiał też swoje poszukiwania badawcze na: gospodarce lokalnej, systemach finansowych przedsiębiorstw międzynarodowych. Od lat siedemdziesiątych liczącymi się w nauce były badania Cezarego Kosikowskiego (prawo zarządzania gospodarką narodową, a później prawo gospodarcze polityczne), a także Teresy Dębowskiej-Romanowskiej oraz, od lat dziewięćdziesiątych, Włodzimierza Nykiela (prawo finansowe lokalne).
Bardzo dobre postępy naukowe poczyniła dziedzina prawa pracy, głównie dzięki długoletnim badaniom Wacława Szuberta (do 1994 r.; od 1982 r. na emeryturze) – autora takich znakomitych dzieł, jak: Układy zbiorowe pracy (1960); Ochrona pracy (1966) czy Ubezpieczenia społeczne (1989), wybitnego specjalisty światowego od prawa pracy i zabezpieczenia społecznego. Tymi też problemami  od lat siedemdziesiątych zajmują się: Henryk Lewandowski, Jerzy Loga (do lat osiemdziesiątych), a także Teresa Bińczycka-Majewska (prawo ubezpieczeń społecznych, polityka społeczna) i Włodzimierz Włodarczyk (kierownik Ośrodka Naukowo-Badawczego Polityki Zdrowotnej). Przez 50 lat Katedra tej specjalności zajmowała się m.in.: zasadami prawa pracy, metodami, regulacją, kodyfikacjami, zagadnieniami stosunku pracy i instytucji z nią związanych, problematyką układów zbiorowych na tle komparatystycznym. Z tymi badaniami korespondowały zainteresowania naukowe Michała Seweryńskiego (w latach siedemdziesiątych – stosunek pracy nauczycieli, normy pracy, a w latach osiemdziesiątych – m.in. problem zakładu pracy w prawie ubezpieczeń społecznych), który od kilku lat kieruje zaprojektowaną przez siebie Katedrą Prawa Europejskiego i jednym z dwu zakładów wchodzących w jej skład – Zakładem Europejskiego Prawa Gospodarczego objęła Maria Królikowska-Olczak.
W minionym półwieczu wielokierunkowe badania prowadzono w dziedzinie prawa państwowego: w latach pięćdziesiątych czynił to Wikto Kornatowski oraz, niemal równolegle z nim, Zygmunt Izdebski. Od lat sześćdziesiątych problematyką tą zaczął zajmować się Tadeusz Szymczak, którego Katedra Prawa Podatkowego (do początku lat osiemdziesiątych, pracowała w niej m.in. Irena Grajewska) zajmowała się także ustrojem państw socjalistycznych i   krajów kapitalistycznych, historią polskiego prawa państwowego. W latach dziewięćdziesiątych przybrała nazwę: Katedra Prawa Konstytucyjnego; kieruje nią Michał Domagała, a w zespole jest m.in.: Tadeusz Szymczak (1/4 etatu), a także Dariusz Górecki. Od lat dziewięćdziesiątych funkcjonuje odrębna Katedra Prawa Gospodarczego i Handlowego, nawiązująca do tradycji Katedry Skarbowości i Katedry Prawa Handlowego (którą w latach 1945-1948 kierował Artur Żabicki). Kierowana obecnie przez Wojciecha Katnera.  

Źródło: Artykuł z J.Kita, S.Pytlas, Uniwersytet Łódzki w latach 1945-1995, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1996, str. 99-103.